اگر هر چیزی بهاری دارد، بهار قرآن، «رمضان» است .

اهل ادب وآداب، با دهانی پاک و دلی روشن درآستانه قرآن قرار می گیرند و با خاطری خداجوی به «تلاوت» می پردازند .وقتی قرآن خوانده می شود، سراپا گوشند .

چون قرآن می خوانند ، شمرده و باتأمل و اندیشه می خوانند و خود رادر محضر خدا می بینند و

خویشتن را مخاطب کلام الهی می دانند .

قرآن رابا صدای خوب، با لحنی دلنشین، با آوایی حزین می خوانند .

وضو میگیرند، با طهارت و رو به قبله، با آمادگی قلبی و اقبال دل، با ادب و متانت قرآن می خوانند.

هرگزشیوه «تلاوت» و اسلوب و صوت قرائت، آنان را از معنی و پیام های آیات حق باز نمیدارد.

اگر در رمضان قرآن می خوانند، به «کیفیت»، بیش از «کمیت» توجّه دارند.

بیش از محاسبه صفحات و اجزای تلاوت شده، به مفاهیم و مضانین آن می اندایشند.

به فرموده امام صادق (ع): «هرکس قرآن بخواند، ولی دلش حالت خضوع پیدا نکند و قلبش رقت نیابد و دلش اندوهناک نشود ، شأن خداوند را کوچک نموده است .» اینان به خشوع قلبی در وقت ترنّم کلام الله و خشیت باطنی هنگام قرائت کلام وحی، بیشترین اهمیت را می دهند .

قرآن، گنجینه گرانبهای معارف الهی است.

مگر می شود کسی گنجینه ای را بگشاید ، ولی ننگرد که درون آن چیست وچند می ارزد و به چه کار می آید؟!

کسانی «حروف» قرآن را حفظ میکنند و «حدود» آن را ضایع می کنند؛ دریغ برآنان!

آیات را باید از زاویه به صحنه آورد و از لفظ به عینیت» .

باید «غبار نسیان» را با «عطر تلاوت» شست و زدود.

مرحبا بر خانه های روشن از فروغ وحی .

خانه را باید با نور قرآن روشن کرد وصدای روح بخش قرآن وآهنگ دل نواز آن را باید در فضا گسترد .

مودبان به ادب قرآنی، هنگام تلاوت در محضر قرآن «حضور» دارند و«ادب حضور» را مراعات می کنند:

با قلبی که خاشع است،

با بدنی که فارغ است،

با مکانی که خلوت و روحانی است .

و این هر سه، شرط بهره بردن ازقرائت قرآن است .

اگر کسی سنگ دل وقسی القلب بود ، اگر دلی آماده پیام الهی نبود، اگر همهمه ها و ازدحام، مانع حضور قلب و تمرکز فکر در وقت قرآن خواندن بود، تاثیر تلاوت کاهش می یابد .

«کلام الله» را نباید دست کم گرفت .

سخن آفریدگار ، منشور ایمان و مرامنامه اعتقادی و برنامه زندگی است . پیامی که از «لوح محفوظ» برقلب محمد مصطفی (ص) نازل گشته وماه رمضان و «شب قدر» را شرافت بخشیده است ، نباید بی قدر و حرمت شود ...

«به شاخه های» و روز اهل راز و نیاز ،

هماره می شکفد غنچه های «ذکر» و «دعا»

و در هوای لطیف خلوص وبیداری

به بوستان «شب قدر»

ز عمق جان ، گل شب بوی «توبه» می روید .

و…هر طرف ، شب و روز

گل تلاوت آیات، عطر افشانده است.»

شبهای رمضان، از شام اخر تا سحر، سراسر برکت است.اولیای الهی، دل را در چشمه زلال یاد خدا شستشو می دهند و جرعه جرعه فیض می نوشند.

قرآن، کتابی است همیشگی، همه جایی، همه جانبه و جامع، که عطر دل انگیز آیاتش، مشام جان را زنده می سازد.

قرآن بهار دل های خزان زده است.

و… دلی که به قرآن زنده شود، هرگز افسرده نمی شود.

 



تاريخ : ۱۳٩٢/٤/۱۳ | ۱٠:۱۸ ‎ق.ظ | نویسنده : محمود - میم | نظرات ()
  • وبلاگ شخصی